به یاد ما باش

ما با تو قرارمان بهشت است

                          این خط قشنگ سرنوشت است

آنجا همه چیز نور ناب است

                      اینجا همه چیز خاک و خشت است

هرچیز که با تو هست زیباست

                       هرچیز که با تو نیست زشت است

حسن همه ظاهر است اما

                     حسن تو همیشه در سرشت است

میخانه ز توست عین مسجد

                      مسجد چو تو نیستی کنشت است

یادت نرود به یاد ما باش

                                ما با تو قرارمان بهشت است 

وقتی می رفتی

وقتی می رفتی

چشمت هنوز

جنگلی متلاطم بود

و دریایی آرام

همه ستاره های دنباله دار مرده بودند

و باران

همه پنجره ها را شکسته بود

ندیدی که چگونه سردم شد

و چگونه آه کشیدم

خاطرات با تو بودن را

وقتی رفتی

ریشه هزار شعر نگفته

در بوته های پاییزی خشکید

و من

دست ویرانم را

برای گرفتنت دراز کردم

اما چه سود؟