من می روم...

من می روم آری،همین امروز یا فردا

                                             دیگر ندارم طاقت دلواپسی ها را

دلشوره ی اینکه چه خواهد شد؟چرا...؟آیا...؟

                                        پشت مرا خم کرد و هم انداختم از پا

ساک سفر را بسته ام،اما نمی دانم

                                      دست از سر من بر نمی دارد چرا دنیا!؟

من حاصل جمع تمام خنده ها بودم

                                     حالا شدم مجموعه ی تفریق ها...منها

دیوان قلبم را که می خوانید،بی تردید

                                  در صفحه هایش زخمهایم می شود پیدا

بی شک صحافی هم ندارد فایده،وقتی

                                     بر زخمهایم هی نمک پاشیده اند اینجا!

این دور و بر مردم قفس را خوب می سازند

                                         -حتی برای هق هق پروانه ای تنها!-

پایان ندارد بغضهایم،پس خداحافظ

                                        من می روم آری،همین امروز یا فردا...

مائده یحیی پور

نگاه

اگرچه روی قشنگت به خواب دیدنی است

                                     ولی دریغ که خوابم،کم و پریدنی است

برای من که بلا در بلا اسیر توام

                                     تو ناز کن که فقط ناز تو کشیدنی است

چه روزها که تو و من شبیه ما بودیم

                                      هنوز قصه ی آن روزها شنیدنی است

همیشه غنچه بمان،گل نشو که در این باغ

                                 گل شکفته عزیزم! همیشه چیدنی است

رسیده ام به بلایی که آهوی چشمت

                                      نه از نگاه که از بوی من رمیدنی است

چه دل ببندم و شادی کنم به وصل که دل

                                   نخست بستنی،اما سپس بریدنی است

امیر عاملی