دلم شکستی

رفتی دلم شکستی،این"دل"شکسته بهتر

                            پوسیده رشته ی عشق،ازهم گسسته بهتر

من انتقام دل را هرگز نگیرم از تو

                                   این رفته راه ناحق،درخون نشسته بهتر

در بزم باده نوشان،ای غافل از دل من

                              بستی دو چشم و گفتم:میخانه بسته بهتر

چون لاله های خونین،ریزد سرشکم امشب

                                بر گور عشق دیرین،گل دسته دسته بهتر

آئینه ای است گویا،این چهره ی غمینم

                                         تا راز دل ندانی،درهم شکسته بهتر

فرسوده بند الفت،با صد گره نیرزد

                               پیمان سست و بی جا،ای گل نبسته بهتر

گر یادگار باید،از عشق خانه سوزی

                                داغی هما به سینه،جانی که خسته بهتر

هما میرافشار

...گذشته

به خاطر تو گذشتم،ز یادگار گذشته

                   تو هم گذشتی و،حیران شدم به کار گذشته

گذشت عمر عزیز و تو را ندیده گذشتم

                                    ز خاطراتِ غم انگیز انتظار گذشته

بشوی از رخ زرد من ای سرشک،خدای را

                                  غبار حسرت و اندوهِ روزگار گذشته

بهار زندگیم شد خزان و خیر ندیدم

                                 نه از خزان کنونی،نه از بهار گذشته

نشاط و شور جوانی،ز کف به عشق تو دادم

                              ز کوی خویش مرانم،به اعتبار گذشته

به بی قراری من،دل بسوزَدَت ز محبت

                               به یاد خویشتن آری،اگر قرار گذشته

امید زندگیم بودی و،ز دست برفتی

                                 کنون ترانه سرایم به یاد یار گذشته

معینی کرمانشاهی

می آفرینمت!!!

می خواهمت چنانکه شبِ خسته،خواب را

می جویمت چنانکه لبِ تشنه،آب را

محو توام چنانکه ستاره به چشمِ صبح

یا شبنمِ سپیده دمان،آفتاب را

بی تابم آنچنانکه درختان برای باد

یا کودکانِ خفته به گهواره،تاب را

بایسته ای چنانکه تپیدن برای دل

یا آنچنانکه بالِ پریدن،عقاب را

حتی اگر نباشی،می آفرینمت

چونانکه التهابِ بیابان،سراب را

ای خواهشی که خواستنی تر ز پاسخی

با چون تو پرسشی،چه نیازی جواب را

قیصر امین پور

چه عیدی و بهاری بی تو!

قصد جان می کند این عید و بهارم بی تو

                این چه عیدی و بهاری است که دارم بی تو

گیرم این باغ،گلاگل بشکوفد رنگین

                   به چه کار آیدم ای گل! به چه کارم بی تو ؟

با تو ترسم به جنونم بکشد کار،ای یار

                   من که در عشق،چنین شیفته وارم بی تو

به گل روی تواش در بگشایم ورنه

                                نکند رخنه بهاری به حصارم بی تو

گیرم از هیمه،زمرد به نفس رویانده است

                                   باز هم باز بهارش نشمارم بی تو

با غمت صبر سپردم به قراری که اگر

                         هم به دادم نرسی،جان بسپارم بی تو

بی بهار است مرا شعر بهاری،آری

                            این همه نقش گل و مرغ نیارم بی تو

دلِ تنگم نگذارد که به الهام لبت

                                 غنچه ای نیز به دفتر بنگارم بی تو

حسین منزوی