امروز مثل هر روز،با من بساز ای درد!
این عشق کار من نیست،اما چه می توان کرد
وقت عبور می شد از قله های برفی
اما کسی برایم،ره توشه ای نیاورد
این روزهای آخر،باید وزید و طی شد
با رودهای راهی،با بادهای شبگرد
ای روح نابسامان،با من نمان و بگریز
من خاک می شوم خاک،من گرد می شوم گرد
نگذار خاطراتش در من فسیل گردد
من را بسوز ای عشق،دردت به جانم ای درد!
مهتاب بازوند
اینچنین سخت که آشفته ات ای چشم،کبودم
به خدا شیفته ی هیچ سیه چشم نبودم
رنگِ بالای سیاهی ست کبودی،که من اینک
نقش هر چشم سیه را ز دل خویش زدودم
دیر در دامنت آویختم ای عشق!چه سازم؟
به زمستان تو همچون گل یخ دیده گشودم
بوسه ی گمشده ام بود به لب های تو پنهان
که به دلخواه،شبی بر لب کس چهره نسودم
جگرم چاک شد از خنجر خونریز ملامت
تا چو گل،راز دل خویش به بیگانه نمودم
سوختم،سوختم ازعشق توچون شاخه ی خشکی
به امیدی که برآید ز سر کوی تو دودم
آهِ سرد است،نه شعر این که سراید لب سیمین
آتش مهر تو باید که شود گرم،سرودم
سیمین بهبهانی
تو عاشقانه ترین فصلی از کتاب منی
غنای ساده و معصوم شعر ناب منی
رفیق غربت خاموش روز خلوت من
حریف خواب و خیالِ شبِ شرابِ منی
تو روح نقره یی چشمه های بیداری
تو نبضِ آبی دریاچه های خوابِ منی
-سیاه و سرد و پذیرنده-آسمانِ توام
-بلند و روشن و بخشنده-آفتابِ منی
مرا به سوی تو جز عشقِ بی حساب مباد
چرا که ماحصلِ رنج بی حساب منی
همیشه از همه پرسیده ام،رهایی را
تو از زمانه کنون،بهترین جواب منی
دگر به دلهره و شک نخواهم اندیشید
تویی که نقطه ی پایانِ اضطرابِ منی
گریزی از تو ندارم،هرآن چه هست،تویی
اگر صواب منی یا که ناصواب منی
حسین منزوی
چو شب به راه تو ماندم که ماه من باشی
چراغ خلوت این عاشق کهن باشی
به سان سبزه،پریشانِ سرگذشتِ شبم
نیامدی تو که مهتاب این چمن باشی
تو یار خواجه نگشتی به صد هنر، هیهات!
که بر مراد دل بی قرار من باشی
تو را به آینه داران چه التفات بود
چنین که شیفته ی حسن خویشتن باشی
دلم ز نازکی خود شکست در غم عشق
وگرنه از تو نیاید که دلشکن باشی
وصال آن لب شیرین به خسروان دادند
تو را نصیب همین بس که کوهکن باشی
ز چاه غصه رهایی نباشدت،هرچند
به حسن یوسف و تدبیر تهمتن باشی
خموش سایه که فریاد بلبل از خامی ست
چو شمع سوخته،آن به که بی سخن باشی
هوشنگ ابتهاج(سایه)