آخر ای دوست نخواهی پرسید
که دل از دوری رویت چه کشید
سوخت در آتش و خاکستر شد
وعده های تو به دادش نرسید
داغ ماتم شد و بر سینه نشست
اشک حسرت شد و بر خاک چکید
آن همه عهد فراموشت شد
چشم من روشن روی تو سپید
جان به لب آمده در ظلمت غم
کی به دادم رسی ای صبح امید
آخر این عشق مرا خواهد کشت
عاقبت داغ مرا خواهی دید
دل پردرد فریدون مشکن
که خدا بر تو نخواهد بخشید
فریدون مشیری
من به غیر از تو نخواهم چه بدانی چه ندانی
از درت روی نتابم چه بخوانی چه برانی
دل من میل تو دارد چه بجویی چه نجویی
دیده ام جای تو باشد چه بمانی چه نمانی
من که بیمار تو هستم چه بپرسی چه نپرسی
جان به راه تو سپارم چه بدانی چه ندانی
ایستادم به ارادت چه بود گر بنشینی
بوسه ای بر لب عاشق چه شود گر بنشانی
می توانی به همه عمر دلم را بفریبی
ور بکوشی ز دل من بگریزی نتوانی
دل من سوی تو آید بزنی یا بپذیری
بوسه ات جان بفزاید بدهی یا بستانی
جانی از بهر تو دارم چه بخواهی چه نخواهی
شعرم آهنگ تو دارد چه بخوانی چه نخوانی
مهدی سهیلی
مردم از درد و نمی آيی به بالينم هنوز
مرگ خود می بينم و رويت نمی بينم هنوز
بر لب آمد جان و رفتند آشنايان از سرم
شمع را نازم كه می گريد به بالينم هنوز
آرزو مرد و جوانی رفت و عشق از دل گريخت
غم نمی گردد جدا از جان مسكينم هنوز
روزگاری پا كشيد آن تازه گل از دامنم
گل بدامن ميفشاند اشك خونينم هنوز
گر چه سر تا پای من مشت غباری بيش نيست
در هوايش چون نسيم از پای ننشينم هنوز
سيمگون شد موی و غفلت همچنان بر جای ماند
صبحدم خنديد و من در خواب نوشينم هنوز
خصم را از ساده لوحی دوست پندارم رهی
طفلم و نگشوده چشم مصلحت بينم هنوز
رهی معیری
باز آی دلبرا که دلم بی قرار توست
وین جان بر لب آمده در انتظار توست
در دست این خمار غمم هیچ چاره نیست
جز باده ای که در قدح غمگسار توست
ساقی به دست باش که این مست می پرست
چون خم ز پا نشست و هنوزش خمار توست
هر سوی موج فتنه گرفته ست و زین میان
آسایشی که هست مرا در کنار توست
سیری مباد سوخته ی تشنه کام را
تا جرعه نوش چشمه ی شیرین گوار توست
بی چاره دل که غارت عشقش به باد داد
ای دیده خون ببار که این فتنه کار توست
هرگز ز دل امید گل آوردنم نرفت
این شاخ خشک زنده به بوی بهار توست
ای سایه صبر کن که برآید به کام دل
آن آرزو که در دل امیدوار توست
ه.الف(سایه)
وقتی که روح عاطفه از هم شده جدا
دیگر چه چیز مانده در این قلب بی صدا؟
جایی که اعتماد گرفتار آمده
حس گمان بد شده دیوار،بین ما
وقتی وفا به عهد دگر نیست این زمان
بین دو دوست فاصله افتاده،سالها
از کوچه گردی دل،حسرت نصیب من
تنها امید مانده برایم،در این سرا
تصویرهای گنگ و ردیف کنار هم
بر من نمانده هیچ نشانی ز رد پا
در لابلای بغض گلو گیر له شدم
ای چاره جوی،درد مرا چاره ای نما
آرامشی نمانده برایم ز یاد تو
گردیده روز من چو شب تار،از جفا
بیهوده نیست این همه دلواپس توام
در خواب گاه مثل سپند می پرم ز جا
رفتی،ولی هنوز ز یادم نرفته ای
ای آفتاب حسن،به رویم دری گشا
روحی دگر نمانده است بر این جسم مرده ام
دیدار تازه ی تو به من می دهد،بقا
محرم آمد و نو کرد درد و داغ حسین(ع)
گریست ابر خزان هم به باغ و راغ حسین(ع)
هزار وسیصد واندی گذشت سال و هنوز
چو لاله بر دل خونین شیعه داغ حسین(ع)
به هر چمن که بتازد سموم باد خزان
زمانه یاد کند از خزان باغ حسین(ع)
هنوز ساقی عطشان کربلا گویی
کنار علقمه افتاده با ایاغ حسین(ع)
اگر چراغ حسینی به خیمه شد خاموش
منور است مساجد به چلچراغ حسین(ع)
خدا به نافه خلدش دماغ جان پر داشت
که بوی خون نکند رخنه در دماغ حسین(ع)
فراغ از دو جهان داشت با فروغ خدای
خدایرا چه فروغی است در فراغ حسین(ع)
یزید کو که ببیند به ناله قافله ها
گرفته از همه سوی جهان سراغ حسین(ع)
بیا قدمهایت را بر روی چشمانم بگذار،شاید دیدگانم روشن شود.
بیا بر روی تنهاترین دلها بنشین، شاید ابرهای سیاه از روی قلبم کنار
رود و تو برای همیشه در سرزمین وجودم بدرخشی.
بیا به تمام لحظه های منتظرم نوید وصل بده.تو بیا...
باغبانی،قطره ای بر برگ گل
دید و گفت این چهره جای اشک نیست
گفت:من خندیده ام تا زاده ام
دوش،بر خندیدنم بلبل گریست
من،همی خندم به رسم روزگار
کاین چه ناهمواری و ناراستیست
خنده ما را،حکایت روشن است
گریه بلبل ندانستم ز چیست
لحظه ای خوش بوده ایم و رفته ایم
آنکه عمر جاودانی داشت، کیست
من اگر یک روزه،تو صد ساله ای
رفتنی هستیم،گر یک یا دویست
درس عبرت خواند از اوراق من
هرکه سوی من به فکرت بنگریست
خرمم،با آنکه خارم همسر است
آشنا شد با حوادث،هرکه زیست
نیست گل را،فرصت بیم و امید
زانکه هست امروز و دیگر روز نیست
پروین اعتصامی
ستاره دیده فروبست و آرمید،بیا
شراب نور به رگهای شب دوید،بیا
ز بس به دامن شب اشک انتظارم ریخت
گل سپیده شکفت و سحر دمید،بیا
شهاب یاد تو در آسمان خاطر من
پیاپی از همه سو خط زر کشید،بیا
ز بس نشستم و با شب حدیث غم گفتم
ز غصه رنگ من و رنگ شب پرید،بیا
به وقت مرگم اگر تازه می کنی دیدار
بهوش باش که هنگام آن رسید،بیا
به گامهای کسان می برم گمان که تویی
دلم ز سینه برون شد ز بس تپید،بیا
نیامدی که فلک خوشه خوشه پروین داشت
کنون که دست سحر دانه دانه چید، بیا
امید خاطر سیمین دلشکسته تویی
مرا مخواه از این بیش نا امید،بیا
