عید آمد و بهار...

در لحظه ی تحویل و دگر گشتن سال

با سبزه و تنگ ماهی و آب زلال

بر بوی گلی که بشکفد از تو مرا

مانند نسیم می پرم بی پر و بال

نه لب گشایدم از گل نه دل کشد به نبید

                             چه بی نشاط بهاری که بی رخ تو رسید

نشان داغ دل ماست لاله ای که شکفت

                                 به سوگواری زلف تو این بنفشه دمید

بیا که خاک رهت لاله زار خواهد شد

                             ز بس که خون دل از چشم انتظار چکید 

عید آمد و ما خانه خود را نتکاندیم

                                      گردی نستردیم و غباری نفشاندیم

دیدیم که در کسوت بخت آمده نوروز

                                            از بیدلی او را ز در خانه براندیم

هرجا گذری غلغله شادی و شورست

                                            ما آتش اندوه به آبی ننشاندیم

آفاق پر از پیک وپیام است،ولی ما

                                        پیکی ندواندیم و پیامی نرساندیم

احباب کهن را نه یکی نامه بدادیم

                           واصحاب جوان را نه یکی بوسه ستاندیم

من دانم و غمگین دلت،ای خسته کبوتر

                              سالی سپری گشت و تو را ما نپراندیم

صد قافله رفتند و به مقصود رسیدند

                                     ما این خرک لنگ ز جویی نجهاندیم

ماننده ی افسون زدگان،ره به حقیقت

                            بستیم و جز افسانه ی بیهوده نخواندیم

از نه خم گردون بگذشتند حریفان

                         مسکین من و دل در خم این زاویه ماندیم

در جستجوی تو

باد بهار آمد و آورد بوی تو

                                                شد تازه باز در دل من آرزوی تو

در آرزوی آنکه چو گل در برت کشم

                                     هر صبح چون نسیم دویدم به کوی تو

چون غنچه ای که باز شود در سپیده دم

                                    گردد شکفته این دل خونین به روی تو

تا پاکتر به روی تو افتد نگاه من

                                  خود را به اشک شوید و آید به سوی تو

پروانه و نسیم و من ای گلبن مراد

                                هستیم روز و شب همه در جستجوی تو

ای مرغ شب به داغ که سوزی،که درد او

                                         خون می کند فغان تو را در گلوی تو

دانی چه شد نصیب من از نوبهار عشق

                                       گلهای حسرتی که فکندم به کوی تو

ابوالحسن ورزی

خدا کند

خدا کند همیشه مهربان باشی

                                 وسیع مثل بال آسمان باشی

خدا کند عزیز! مثل دریاها

                             صبور،ساده،پاک وبیکران باشی

پرنده باش،همرها که همواره

                           گشوده بال تا به کهکشان باشی

همیشه سبز،استوار و افتاده

                                      و از قبیله صنوبران باشی

به من بگو! چگونه می شود اینقدر

                           تو با گل و نسیم،همزبان باشی؟

دعای من هیشه مهربان! این است

                       ((خدا کند همیشه مهربان باشی))

علیرضا حکمتی نور

دلم می خواست ...

دلم می خواست بهت بگم عزیزم:

همه عمر و همه جونم تو هستی

به روی قلب مشتاق من ای گل

همه دروازه های غم رو بستی

دلم می خواست که باور کرده بودی

که رنگ زندگیم رنگ تو بوده

صدای قلب این همیشه با تو

صدای ساز و آهنگ تو بوده

دلم می خواست که هیچ باد خزونی

گلای باغچه ی عشق و نبینه

با دست ناجونمردش دوباره

منو از گلدون قلبت نچینه

دلم می خواست که یادت باشه این عمر

دو روزه،عاقبت باید سفر کرد

تو این عمر دو روزه خوبه ای یار

از این همه جداییها حذر کرد

بیا یکدل بمونیم یار و همراه

که هرچی سنگه برداریم ازین راه

بیا دست همو بازم بگیریم

واسه دلواپسی هم بمیریم

هاله جهان

گلی یادگار تو...

از روز دستبرد به باغ و بهار تو

                               دارم غنیمت از تو گلی یادگار تو

تقویم را معطل پاییز کرده است

                                در من مرور باغ همیشه بهار تو

از باغ رد شدی که کشد سرمه تا ابد

                          بر چشمهای میشی نرگس غبار تو

فرهاد کو که کوه به شیرین رها کند

                                از یک نگاه کردن شوریده وار تو

کم کم به سنگ سرد سیه می شود بدل

                           خورشید هم نچرخد اگر در مدار تو

چشمی به تخت و پخت ندارم،مرا بس است

                             یک صندلی برای نشستن کنار تو

حسین منزوی

بن بست

 

با پای دل قدم زدن ، آن هم کنار تو                     

                         باشد که خستگی بشود شرمسار تو

در دفتر همیشه ی من ثبت می شود

                                این لحظه ها ، عزیزترین یادگار تو

تا دست هیچ کس نرسد تا ابد به من

                       می خواستم که گم بشوم در حصار تو

احساس می کنم که جدایم نموده اند

                         همچون شهاب سوخته ای از مدار تو

آن کوپه ی تهی منم ، آری که مانده ام

                               خالی تر از همیشه و در انتظار تو

این سوت آخر است و غریبانه می رود

                                        تنهاترین مسافر تو از دیار تو

هر چند مثل آینه هر لحظه فاش تو

                                هشدار می دهد به خزانم بهار تو

اما در این زمانه ی عسرت ، مس مرا

                                  ترسم که اشتباه بسنجد عیار تو

از هر طرف نرفته به بن بست می رسیم

                                    نفرین به روزگار من و روزگار تو

محمدعلی بهمنی

جدایی

به لبهای تو می سازم کلامی

سرود آشنایی یا سلامی

ندارم جز غم عشق تو در سر

ولی افسوس که از من جدایی

                             

نمی دانی چه شوری در سرم بود

نمی دانی چه شوقی در پرم بود

نمی دانی چه بودم آن زمانها

کجا روز جدایی باورم بود

                             

جدا گشتیم ولی در ریشه با هم

جدا گشتیم ولی همیشه با هم

اگرچه روی هم را ما ندیدیم

ولی در انتظار و حسرت و غم

                          

جدایی نقطه پایان ما نیست

کسی یاریگر ما جز خدا نیست

جدایی هم سرود دیگر ماست

کسی آگه ز راز ما دو تا نیست

                              

کبوترهای عاشق بوده ایم ما

از این دنیای خاکی رو به بالا

پر پرواز خود را باز کردیم

پریدیم هر دوتامان تا کجاها

                             

جدایی اولش بی خانمانی ست

جدایی آخرش یک یادگاری ست

صفوف خاطرات تلخ و شیرین

که آن هم صحنه ای از زندگانی ست

                              

جدایی حاصل تقدیر دنیاست

نویدش چشم امیدی به فرداست

اگر یک قفل بسته باشدش نام

کلیدش در میان آسمانهاست

                            

جدایی آتشی از جنس آب است

تو می گویی که نه! سربی مذابست

به دیواری که محکم باشدش خشت

جدایی ضربه ای از پی خراب است

                              

جدایی قطره های اشک و آه است

جدایی یک مسافر پا به راه است

صدای یک وداع خانمانسوز

و تصویر دلی بر روی ماه است

                              

جدایی ساکت و خلوت نشین است

فضای خالی یک همنشین است

دلم آهسته در گوشم چنین گفت:

جدایی هم قشنگ و دلنشین است

                              

اگر پایان غم هایش تو باشی

جدایی بهترین حرف زمین است

...

فریبا شش بلوکی